خانه معظم‌الملک میرپنج

خانه معظم‌الملک میرپنج یکی از مهم‌ترین بناهای تاریخی شهر چادگان در استان اصفهان است که قدمتش به دوره قاجار می‌رسد. این خانه باشکوه حدود 170 سال پیش توسط جعفرقلی‌خان معظم‌الملک میرپنج، از فرماندهان فوج فریدن و نایب‌الحکومه منطقه، بنا شد و به‌عنوان محل سکونت و پذیرایی از سرداران و نیروهای نظامی استفاده می‌شد. بعدها این عمارت به نام‌های دیگری مثل خانه حضرت‌قلی‌خان، خانه انالوئی و عمارت سنگی هم شناخته شد.

معماری خانه معظم‌الملک میرپنج ترکیبی چشمگیر از الگوهای قاجاری و الهام‌گرفته از تزئینات اروپایی قرن گذشته است. حیاط مرکزی با حوض بزرگ در وسط حیاط و عمارت اصلی که با ارسی‌های چوبی و شیشه‌های رنگی در ضلع مشرف به حیاط قرار گرفته، حال‌وهوای اصیل خانه‌های اعیانی قاجاری را زنده می‌کند. در فضای داخلی، تالارها و اتاق‌های وسیع با آینه‌کاری‌های ظریف، گچ‌بری‌های هنرمندانه، نقاشی‌های دیواری، کاشی‌کاری و تزئینات چوبی چشم را خیره می‌کند. انعکاس نور روی شیشه‌های رنگی و آینه‌ها نیز فضایی رویایی می‌سازد.

این خانه از نظر سازماندهی فضا، تطبیق با اقلیم منطقه و استفاده از پنجره‌های متعدد و قرینه، نمونه‌ای شاخص از یک عمارت باشکوه دوران قاجار در غرب اصفهان به شمار می‌رود.

امروزه خانه معظم‌الملک میرپنج نه‌تنها حفظ شده، بلکه کاربری آن نیز به شکلی متناسب با ارزش تاریخی‌اش تعریف شده است. این بنا پس از سال‌ها تغییر مالکیت، در نهایت توسط اداره میراث فرهنگی خریداری و مرمت شد و اکنون به‌عنوان اداره میراث فرهنگی شهرستان و یکی از مهم‌ترین جاهای دیدنی چادگان مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازدیدکنندگان می‌توانند به‌صورت رایگان از تالارها، اتاق‌ها و حیاط خانه بازدید کنند و در کنار آن، با تاریخ و فرهنگ بومی منطقه نیز آشنا شوند.

نزدیکی این عمارت به فضاهای تفریحی مانند پارک آبشار و دیگر جاذبه‌های چادگان، باعث شده که خانه معظم‌الملک میرپنج به یکی از ایستگاه‌های اصلی گردشگران در این شهر تبدیل شود.

خانه معظم‌الملک میرپنج تنها یک بنای قدیمی نیست، بلکه روایتی زنده از تاریخ، قدرت، سلیقه هنری و سبک زندگی اشراف قاجاری در منطقه فریدن و چادگان است. ترکیب معماری سنتی ایرانی با تزئینات الهام‌گرفته از اروپا، حیاطی دلباز با حوض مرکزی، ارسی‌های رنگارنگ و تالارهای آینه‌کاری‌شده، این عمارت را به موزه‌ای بی‌تابلو تبدیل کرده که هر گوشه‌اش داستانی برای گفتن دارد.

این خانه در سال 1386 با شماره 21815 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید تا جایگاه آن به‌عنوان میراث ارزشمند تاریخی تثبیت شود.

سوالات متداول