253 اثر کاخ آپادانا شوش ایمن‌سازی می‌شوند

علی بویری صبح امروز سه‌شنبه 4 آذر بیان کرد:

اقدامات حفاظتی و نجات‌بخشی بر روی بقایای سنگی کاخ آپادانا هخامنشی شوش یک فرآیند مستمر است که از چند دهه گذشته آغاز شد.

مدیر پایگاه میراث جهانی شوش یادآوری کرد:

در دهه‌ ۵۰ خورشیدی گروه باستان‌شناسی فرانسوی به سرپرستی ژان پرو با هدفی کلیدی برای جلوگیری از تخریب بیشتر و تسهیل مطالعات تمامی قطعات معماری سنگی پراکنده در تالار ستون‌دار را در بخش جنوبی ایوان شرقی آپادانا متمرکز کردند. این تمرکز اولیه گام مهمی برای مطالعه دقیق‌تر و حفاظت از این اجزای ارزشمند به شمار می‌رفت.

او با اشاره به ساماندهی اولیه و ضرورت بهسازی ساختارها افزود:

در دهه‌ 90 خورشیدی در راستای مقابله با عوامل تخریبی محیطی به‌ویژه نفوذ رطوبت اقداماتی برای ساماندهی این عناصر انجام شد.

او ادامه داد:

در این راستا دو سکوی فلزی با رویه چوبی ایجاد و عناصر سنگی بر روی آن‌ها مستقر شدند. با این حال یکی از سازه‌های حفاظتی موقتی که در آن دوره اجرا شده بود به دلیل نیاز به به‌روزرسانی و تکمیل کارایی نیازمند بازنگری جدی بود.

بویری بیان کرد:

این ساختار شامل یک سازه فلزی نامناسسب و سقف شیروانی در برابر بارندگی‌های شدید کارایی لازم را برای هدایت کامل آب‌های سطحی نداشت و برای حفاظت بلندمدت به ارتقای فنی نیاز داشت.

به نقل از اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خوزستان در روز سه‌شنبه ۴ آذر، او همچنین از پروژه جدید با هدف استانداردسازی و حفاظت پایدار خبر داد و اضافه کرد:

پایگاه میراث جهانی شوش با در نظر گرفتن ضرورت تامین حفاظت پایدار، استانداردسازی و نیز لزوم حفظ منظر و چشم‌انداز تاریخی کاخ آپادانا، طراحی و اجرای یک سازه حفاظتی نوین و کاملا منطبق با محیط تاریخی را به مرحله اجرا درآورد.

بویری با بیان اینکه این پروژه در واقع تکمیل‌ و اصلاح‌کننده و ارتقادهنده اقدامات حفاظتی پیشین محسوب می‌شود تصریح کرد:

پروژه حاضر که با تامین اعتبار اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خوزستان به سرانجام رسید شامل ساماندهی و قرارگیری ۲۵۳ قطعه از بقایای سازه‌های معماری هخامنشی است.

او ادامه داد:

این مجموعه شامل قطعاتی از سرستون، شالی ستون و پایه‌ستون‌های سنگی است که اکنون تحت پوشش حفاظتی نوین قرار گرفته‌اند.

به گفته مدیر پایگاه میراث جهانی شوش، این اقدام علاوه بر بهبود کیفیت حفاظت فیزیکی و ارتقای زیبایی بصری محوطه بستری استاندارد، پایدار و مناسب را برای تداوم فرآیندهای پژوهشی و مرمتی در آینده فراهم آورده است.