ردپای 14400 ساله تاریخ اولین دوستی انسان و سگ را بازنویسی کرد + عکس
در اعماق یک غار در ایتالیا، کشف شگفتانگیزی نور جدیدی بر رابطه باستانی انسانها و سگها انداخت. محققان اخیرا ردپای سگهایی را کشف کردهاند که قدمت آنها به 14400 سال پیش میرسد. این کشف، قدیمیترین شواهد تعامل سگهای اهلی با انسانها است. این مطالعه، اطلاعات جالبی در مورد نقش سگها در زندگی پیش از تاریخ ارائه میدهد. این ردپاها نه تنها نگاهی به گذشته دارند، بلکه تصویر نادری از همزیستی و همکاری میان انسانها و سگها را به نمایش میگذارند.
ردپاهای باستانی نشاندهنده پیوندهای عمیق انسان و سگ
کشف ردپای سگهای 14400 ساله در غار گروتا دلا باسورا در شمال غربی ایتالیا، تاریخچه رابطه انسانها و سگها را تغییر داده است. برخلاف درک معمول از اهلیسازی سگها در دوران پیش از تاریخ، این ردپاها شواهد ملموس و فیزیکی از زندگی سگها در کنار انسانها در دوران پالئولیتیک فوقانی ارائه میدهند. ردپاهایی که در بخشهای مختلف غار پیدا شدهاند، داستانی از همزیستی نزدیک انسانها و سگهایشان را روایت میکنند.
جالبتر اینکه موقعیت خاص ردپاها نیز بسیار قابل توجه است. در بسیاری از موارد، ردپای سگ با ردپای انسان همپوشانی داشته و در برخی دیگر، ردپای انسان بر روی ردپای سگ قرار گرفته است.
محققان با استفاده از روشهای پیشرفته، تحلیلهایی انجام دادند و متوجه شدند که این ردپاها به یک سگ خاص تعلق دارند؛ سگی بزرگ که حدود 88 پوند وزن داشته و قدش نزدیک به 69 سانتیمتر بوده است. اگرچه نمیتوان به طور دقیق گفت که آیا این حیوان به گرگ نزدیکتر بود یا یک نژاد اولیه از سگهای خانگی، ارتباط نزدیک آن با انسانها این سگ را به قدیمیترین سگ اهلی تایید شده تبدیل میکند که 200 سال پیش از کشفیات قبلی شناخته شده است.
همراهی سگها در کاوشهای خطرناک
گروه انسانی که به غار گروتا دلا باسورا وارد شده بودند، با خطرات بسیاری روبهرو بودند. در حالی که آنها در محیط تاریک و خطرناک غار حرکت میکردند، تنها نبودند. سگ وفادارشان نیز همراهشان بود و نه تنها برای همراهی، بلکه برای تأمین امنیت آنها در طول مسیر نیز نقش داشت.
نویسندگان این مطالعه میگویند:
این سگ در تمام مسیر خود گروه را همراهی میکرد، حتی در عمیقترین نواحی غار گروتا دلا باسورا.
آنها همچنین اشاره میکنند:
سگ در کاوش در محیطهای تاریک و ناشناخته میتوانست یک همپیمان کامل باشد.
غار همچنین خانه شکارچیان بزرگی چون خرسها بود که خطرات زیادی برای انسانها داشت. حضور سگ برای امنیت گروه انسانی بسیار اهمیت داشت؛ به ویژه با توجه به اینکه در میان اعضای گروه کودکانی نیز بودند. محققان پیشنهاد میدهند که سگ احتمالا نقش یک نگهبان را ایفا میکرد و از اعضای آسیبپذیر گروه در برابر تهدیدات احتمالی محافظت میکرد. اینکه این ردپاها در دورترین نقاط غار یافت شده است، نشاندهنده نقش حیاتی سگ در این اکتشافات اولیه انسانی است.
این مطالعه نه تنها تایید میکند که سگها اهلی شدهاند، بلکه نقش آنها به عنوان محافظ و همکار را نیز برجسته میسازد. حضور سگها در این سفرهای اکتشافی گواهی بر پیوند عمیق میان انسانها و سگها است که هزاران سال پیش آغاز شد. این رابطه که احتمالا از نیازهای مشترک بقا نشأت گرفته، بنیانگذار دوستی طولانی انسانها و سگها بوده است.
سگها به عنوان همپیمانان اولیه در بقا انسانها
برای انسانهای اولیه، دنیای اطراف پر از خطرات بود. علاوه بر دشواری در یافتن غذا و سرپناه، آنها باید با تهدیدات شکارچیان بزرگی که بسیاری از آنها در غارها زندگی میکردند، روبهرو میشدند. سگهای اهلی که به عنوان موجوداتی مورد اعتماد برای حفاظت و کمک شناخته میشدند، نقش مهمی در کمک به انسانها برای مقابله با این خطرات ایفا میکردند.
کشف ردپاهای گروتا دلا باسورا شواهد محکمی از این دارد که سگها احتمالا به عنوان همپیمانان در تلاش برای بقا دیده میشدند. در حالی که نقش دقیق سگهای اهلی اولیه هنوز در حد حدس و گمان است، این ردپاها نشان میدهند که این حیوانات تنها به عنوان حیوانات خانگی یا همراه نبودند، بلکه فعالانه در زندگی روزمره گروههای انسانی شرکت میکردند.
زمانبندی این رابطه نیز مهم است. در حالی که شواهد ژنتیکی نشان میدهند که سگها تا 40000 سال پیش اهلی شدهاند، این اولین شواهد قطعی از زندگی سگهای اهلی در کنار انسانها است. این کشف یادآور پیوند عمیق و کهن میان انسانها و سگها است؛ رابطهای که در طول زمان تکامل یافته و همچنان پابرجا مانده است.
نگاهی دقیقتر به اهلیسازی سگها و پیامدهای آن
این کشف چه معنایی برای درک ما از اهلیسازی سگها دارد؟ این کشف تاریخ اهلیسازی سگها را حدود دو قرن به عقب میبرد و نشان میدهد که پیوند انسانها و سگها از آنچه که پیشتر تصور میشد، عمیقتر بوده است. این ردپاهای فسیلی شواهد فیزیکی از نقش سگها به عنوان همراه، محافظ و احتمالا حتی یک حیوان کاری ارائه میدهند.
اهلیسازی سگها معمولا به عنوان یکی از اولین نمونههای پرورش انتخابی حیوانات برای ویژگیهای خاص توسط انسانها در نظر گرفته میشود. همانطور که سگهای اولیه به انسانها کمک میکردند تا از محیطهای خطرناک عبور کنند، نقش آنها از یک حیوان خانگی ساده به موجودی با اهمیت حیاتی تبدیل شد. رابطه انسانها و سگها در ابتدا احتمالا بر اساس نیازهای بقا بوده، اما به سرعت به دوستی عمیق و ماندگار تبدیل شد.
